Witte suikers

In de I Tsjing en Nei Tsjing (Huang Ti – de Gele Keizer) en ook in de Veda’s en andere klassieke boeken als Bijbel en Koran wordt nooit gesproken over toevoegen van (witte) suiker. Wel werden dadels, vijgen, appels en bijvoorbeeld druiven gegeten.

Via Nieuw Guinea (600 voor C.) -Het Perzische Rijk (600 na C.) etc. kwam suikerriet in handen van de Arabieren. Het was een luxe en zeer kostbaar.

De Arabieren slaagden erin de productie van suiker dermate op te voeren dat het niet langer een privilege was van de elite, maar dat ook de troepen ruimschoots suiker konden nemen.

De soldaten namen zoveel dat het onverslaanbaar geachte leger niet langer moedig was en ten strijde trok tegen vijanden. Ook de kruisvaarders verging het zo nadat ze in aanraking waren gekomen met suiker. Zolang een land zich voedde met een basis voeding van vnl. volle granen, kon het zich uitbreiden en op alle vlakken vooruitgang boeken. Van af het moment dat men zich overgaf aan de suiker en andere geneugten, stagneerde die vooruitgang en werd men zelf slachtoffer van nieuwe veroveraars. Een merkwaardige vaststelling toch????.

Er kwam een explosieve toename van suiker gebruik.
Einde 18e eeuw: jaarlijks 1,8 tot 2,3 kilogram per persoon
Rond 1850 was dit al: ruim 11 kilogram per persoon per jaar!
Nog enkele jaren uit de lijst:
Rond 1982: jaarlijkse hoeveelheid per persoon: 36 kilogram
Rond 1987 (in BELGIE) jaarlijks per persoon 39 kilogram
Rond 1999 was dit in BELGIE al 45,5 kilogram
Nu 2003/2004 is dit gemiddeld tussen de 42 en 50 ! kilogram per persoon per jaar!